Stambeno naselje Travno

Naselje Travno, realizirano sredinom 1970-ih u sklopu širenja Novog Zagreba, predstavlja primjer promišljeno planirane urbane cjeline oblikovane u duhu modernističkih načela. Detaljni urbanistički plan izradio je Miroslav Kollenz. Inspiriran studijskim boravkom u Kopenhagenu, Kollenz je planiranju naselja pristupio sa stavom da je najvažniji urbanistički uspjeh u tome da stanovnik osjeti da je dio naselja. U skladu s tom idejom, središnji javni prostor naselja projektiran je kao jezgra društvenog života i mjesta identifikacije zajednice. Čini ga prostrana pješačka zona s velikom travnatom livadom, oko koje su smješteni ključni javni sadržaji: škola, vrtići, igrališta, knjižnica, kulturni centar te plato uz Mamuticu koji ima funkciju trga s ugostiteljsko-trgovačkim sadržajima. Naselje opslužuju dvije ulice, ulica Nikole Kopernika i ulica Božidara Magovca, duž kojih su raspoređeni stambeni blokovi i tornjevi. Osnovna ideja stambene arhitekture bila je individualizacija stanovanja raščlanjivanjem volumena i ritmizacijom pročelja unutar tipiziranih sustava izgradnje. Stambeni fond strukturiran je u nekoliko prepoznatljivih cjelina: na zapadu se nalazi blok s velikom i malom Mamuticom, na sjeveru četiri tornja u Kopernikovoj ulici, na istoku niz zgrada poznat kao Kineski zid, a na jugu blok od pet tornjeva. Te cjeline međusobno su povezane nižim lamelama kolektivnog i nizovima individualnog stanovanja. Arhitektonska rješenja razvijali su autori unutar projektnih zavoda građevinskih poduzeća Industrogradnja, Tempo, Tehnika, Jugomont-Jugobeton i Novogradnja. Među njima se ističu Hrvoje Davidovski, Đuro Mirković, Neda Morsan, Nevenka Postružnik, Ljubomir Perić, Emil Seršić, Judita Štopar, Benedetto Tardozzi,